Ota-onamiz ajoyib kishilar edilar.
Otam Ibrohimov Abdulla Bektemir o'g'li Qoraqalpog'iston Respublikasining Beruniy tumanida tugilganlar va keyinchalik umrlarining oxirigacha Xorazm viloyatining Urganch shahrida yashadilar. O'sha paytda urf bo'lgan Xiva madrasasini tugatgach, lotin va kiril harflarida yozish, o'qishni mustaqil o'rgangan, rus tilidan alohida saboq olib bu tilda yaxshi gapirardilar. Madaniyati, bilimi, yurish-turishi bilan o'sha zamon ziyolilaridan kam emasdilar. Uzoq yillar davomida savdo sohasida turli vazifalarda ishladilar. Sayohatlarga chiqishni yaxshi ko'rardilar. Turli shaharlarni ko'rishga, u yerda yashagan aholining turmush tarzi va madaniyatiga juda qiziqardilar. Shuning uchun 1954 yil Urganchga birinchi marta poezd kelganidan boshlab har yili Rossiya, Ukraina, Kavkaz bo'yidagi juda ko'p shaharlarga borib tomosha qilib kelishni boshladilar. Baland bo'yli, ko'rinishlari ko'rkam, tabiatan ogir, vazmin, muloyim va o'ta mehribon kishi edilar. Onam ikkalasi bir-birovlariga juda mos edilar. Uyimizda hech qachon ortiqcha gapso'z, urish janjal bo'lmagan. Hamisha osuda, tinch hayot kechirardik. Biz to'rt farzandni tarbiyamizga, yeb ichishimizga juda katta eʻtibor berishardi. Otam umrlarida biror marta bo'lsada spirtli ichimlikni og'ziga olmaganlar. Ota-onam ikkalasi ham ortiqcha mol-mulk yig'ishga qiziqishmagan. Mablag'larini birinchi navbatda ro'zg'orga kerakli oziq-ovqat mahsulotlarining eng sifatlisini olishga sarflaganlar. Uyimizdan eng yaxshi mevalar, mayiz, yong'oq, asal, kunjut moyi va shu kabilar arimasdi. Ota-onamizning o'zaro yaxshi munosabatlarini, biz farzandlariga bo'lgan mexribonliklarini qancha taʻriflasak ham oz. Barchamizning oliy maʻlumot olib, xayotda o'z yo'limizni topib yashashimizga juda katta eʻtibor berishgan. Biz farzandlar hayotda yo'limizni topib, o'zimizdan tinchib ketdik. Bizdan ota-onamizning ham ko'ngli to'ldi, o'z hayotlari va turmushlaridan rozi bo’lib yashashdi. Tinch-osuda 53 yil birga yashashdi. Kishilar havas qilsa arziydigan Oltin to'ylarini xursandchilik bilan o'tkazgandik. Otam 81 yoshda, onam otamdan keyin yana 9 yil yashab 84 yoshlarida olamdan o'tdilar. Ota-onamizdan meros bo'lib kolgan o'gitlar, ayniqsa mehr-oqibat biz farzandlariga, hayotimizda hamroh bo'lib kelayapti. Har safar yig'ilishib shunday ajoyib ota-onamiz bo'lganligidan faxrlanib, uzoq umr ko'rishning siri tinch-osuda yashashda, o'zaro va o'z yaqinlariga bo'lgan mehr-oqibatda, sabr-qanoatda ekanliginitan olamiz.